(ห้ามอ่าน...ห้ามครอบครองด้วยหรือเปล่าจ๊ะ?)

ฉันทลักษณ์ รักษาอยู่
ipinkpride@yahoo.com

(กลุ่มสะพาน : กลุ่มสร้างสื่อเพื่อความเข้าใจเรื่องความหลากหลายทางเพศ www.sapaan.org)

งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติเมื่อ 26 มีนาคม-7 เมษายน 2551 จบลงอย่างสวยงาม ไม่มีสำนักพิมพ์ไหนถูกจับกุมกลางงาน จนต้องปิดร้านเลิกขาย เหมือนเช่นเกิดขึ้นในงานมหกรรมหนังสือแห่งชาติ ตอนเดือนตุลาคม 2550 กรณีสำนักพิมพ์ส่วนหนึ่งที่พิมพ์หนังสือนวนิยายแปลฝรั่ง (หรือที่รู้จักกันในชื่อหนังสือโรมานซ์) มาเป็นเวลายาวนานนับสิบยี่สิบปี ถูกตำรวจมาขนหนังสือออกจากงาน ด้วยเหตุว่า หนังสือดังกล่าวลามกอนาจาร มีฉากร่วมเพศ และอาจสร้างเสริมให้เกิดจินตนาการทางเพศต่อไปได้

มาปีนี้ ไม่ได้มีเหตุการณ์เช่นนั้นแล้ว เนื่องจากสมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย ได้ขอความร่วมมือไปกับทางสันติบาล ไม่ต้องการให้ภาพลักษณ์ของงานเสียหาย

แต่ได้ใช้วิธีมาเดินๆ ดู แล้วก็เลือกหนังสือจากบูธของสำนักพิมพ์ต่างๆ ที่มีความสุ่มเสี่ยงว่าจะ 'ลามก อนาจาร' ไป 'สแกน' แทน ซึ่งทราบว่าได้ไปประมาณ 90 กว่าเล่ม รวมทั้งหนังสือเรื่องสั้น นวนิยายหญิงรักหญิง ชายรักชายของสำนักพิมพ์สะพานอีก 4 เล่ม (สรุปก็คือทุกเล่มนั่นแหละ โดนเอาไป 'สแกน' หมด) คือเล่ม He 1 ถนนสายปรารถนา She 1 ฉันไม่ใช่อะไรเลยนอกจากคนที่รักคุณ She 2 ดอกไม้แย้มกลีบ She 3 บางที...พรุ่งนี้อาจเปลี่ยนใจ

เนื่องจากได้เขียนคำโปรย บนปกเอาไว้อย่างชัดเจนว่า เป็น...รวมเรื่องสั้นบอกเล่าเรื่องราวของ 'ผู้หญิง' กับ 'ผู้หญิง' และ 'รวมเรื่องสั้นบอกเล่าเรื่องราวของ 'ผู้ชาย' กับ 'ผู้ชาย' ส่วนอีกเล่ม ปิงฟ้าวิลันดา แม้ไม่ได้เขียนอะไรบอกเอาไว้บนปก นอกจากภาพกุหลาบ ก็ถูกนำไปสแกนด้วยเช่นกัน

ที่เป็นเช่นนั้น อาจมีสาเหตุมาจากวิธีคิดที่เจือปนกับอคติ 'เกย์-เลสเบี้ยน=พวกหมกมุ่นในเรื่องเพศ' เช่นที่คนทั่วไปมักคิดว่า หนังเกี่ยวกับประเด็นเกย์-เลสเบี้ยน=หนังโป๊??? แม้หน้าปกไม่ได้ดูล่อแหลม ก็ต้องเอาไปสแกนสักหน่อยตามประสาผู้บังคับใช้อำนาจ

ในจำนวนหนังสือ 90 กว่าเล่มนั้น ผลปรากฏว่ามีคำสั่งจากสันติบาล ห้ามวางจำหน่ายในงานสัปดาห์หนังสือ 5 เล่ม (ข้อมูลจากผู้ประสานงานของสมาคมผู้จัดพิมพ์) โดยมีหนังสือของสำนักพิมพ์สะพาน 3 เล่ม คือ He 1 ถนนสายปรารถนา She 1 ฉันไม่ใช่อะไรเลยนอกจากคนที่รักคุณ และ She 3 บางที...พรุ่งนี้อาจเปลี่ยนใจ ส่วน She 2 ดอกไม้แย้มกลีบ ไม่ถูกสั่งห้าม เช่นเดียวกับ ปิงฟ้าวิลันดา ส่วนอีก 2 เล่ม ไม่ทราบเป็นหนังสือของสำนักพิมพ์ไหน (ทางผู้ประสานงานของสมาคมผู้จัดพิมพ์ขอปกปิดเป็นความลับ)

ส่วนสาเหตุที่สั่งห้ามวางจำหน่าย เกิดจากฉากในเรื่องมีความ "ลามกอนาจาร" ยกตัวอย่างเช่นในหนังสือรวมเรื่องสั้นหญิงรักหญิงเล่มล่าสุดของสำนักพิมพ์สะพาน ที่เพิ่งพิมพ์ออกมาวางจำหน่ายในงานนี้ She 3 บางที...พรุ่งนี้อาจเปลี่ยนใจ ถูกห้ามจำหน่าย เพราะบางฉากในหน้า 104 จากเรื่องสั้นชื่อ ยี่สิบนาที ของผู้เขียนที่ใช้นามปากกาว่า ตะปูเกลียว ที่เขียนว่า...

"เรือนกายขาวเนียนอวบอิ่มที่บิดเกร็งคล้ายเกลียวเชือกที่สั่งสมความกระสันซาบซ่าน ฉันจิกปลายเล็บลงกับแผ่นหลังที่หนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามของเขา

ใบหน้าของชายหนุ่มคนรักมีรอยยิ้มขึ้นอย่างแสนจะภูมิใจที่เห็นฉันมีความรู้สึกต่อเขามากมายถึงเพียงนี้ เม็ดเหงื่อซึมผุดพรายตามริมฝีปากและลำคอ สะโพกแข็งแรงที่ขยับเข้าออกอย่างหนักแน่นเนิบนาบลึกล้ำและรุนแรงหนักหน่วงขึ้นตามจังหวะที่เขาบรรเลง...

ตราบจนจังหวะสุดท้ายก็ทะลักทลายออกมาเป็นทำนองจบที่รุนแรง ฉันรู้สึกได้ถึงความอุ่นจัดที่แผ่เข้ามาในร่างกายฉัน...

"คุณ...จะคิดเหมือนผมมั้ยว่าเซ็กซ์ของเรานั้นมันเพอร์เฟคท์เหลือเกิน" เขากระซิบถามฉันเหมือนทุกครั้งหลังร่วมหลับนอน เสียงหอบหายใจและลิ้นที่เปียกชุ่มของเขาแตะไล้ที่ริมหูของฉันอย่างออดอ้อน ฉันกอดเขาไว้ลูบไล้ปลายผมเขาเล่นก่อนที่จะตอบไป

"เพอร์เฟคท์ที่สุดค่ะ หลับซะเถอะนะคนดี" เขายิ้มรับกับคำตอบก่อนที่จะซุกใบหน้าและหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าข้างๆ ตัวฉัน

ฉันมองเพดานที่ว่างเปล่าและนึกย้อนกลับไปตั้งแต่แรกเริ่มได้รู้จักกันจนกระทั่งวันนี้...

เขาทำงานอยู่ในบริษัทยานยนต์ยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งในย่านสมุทรปราการ เราเจอกันในงานเลี้ยงระหว่างบริษัท ท่ามกลางผู้คนมากมาย คล้ายว่าสายตาของเขาที่แอบมองฉันเป็นระยะๆ

ในตอนนั้นมันแสนหวานและน่ารักเป็นที่สุด เมื่อเขาเข้ามาขอเบอร์เพื่อจะทำความรู้จักกับฉันให้มากขึ้น ในตอนแรกแม้ฉันจะเล่นตัวทำเป็นสงวนท่าทีไว้ แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน เมื่อเขาขอเบอร์โทรฉันอีกครั้ง ฉันก็ไม่ปฏิเสธ..."

เดาว่า (ต้องเดาเพราะไม่ได้คุยกับทางสันติบาลโดยตรง เนื่องจากวันที่จะไปคุยนั้น ทราบจากผู้จัดงานว่า ท่านทั้งหลายไม่ได้มาตรวจตราความลามกอนาจาร) มาจาก 4-5 บรรทัดที่ขีดเส้นใต้ไว้ เนื่องจากได้แสดงกิริยา อาการ ความรู้สึกในการมีเพศสัมพันธ์ ซึ่งเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งในเรื่องสั้นเรื่องนี้ ที่ประเด็นอยู่ตรง ภรรยาไม่เคยมีความสุขในการมีเพศสัมพันธ์กับสามีเลยสักครั้งตั้งแต่แต่งงานกันมา แต่กับผู้หญิงอีกคนที่ไม่รู้จัก แค่ได้ใกล้ชิดภายนอกเพียงชั่วเวลา 20 นาที บนรถไฟฟ้ากลับสามารถทำให้เธอไป 'ถึง' ได้ เป็นต้น

และบทบรรยาย 4-5 บรรทัดนั้น ก็ไม่น่าจะขัดต่อสาระสำคัญของร่างพระราชบัญญัติว่าด้วย ปราบปรามวัตถุยั่วยุพฤติกรรมอันตราย ในส่วนของการขยายความหมายของ การกระทำวิปริตทางเพศ หมายถึง การกระทำหรือสื่อที่ส่งเสริมความสัมพันธ์ทางเพศ ดังต่อไปนี้

(1) ระหว่างผู้บุพการีกับผู้สืบสันดาน พี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน หรือพี่น้องร่วมแต่บิดาหรือมารดาเดียวกัน

(2) โดยใช้ความรุนแรง ถึงขนาดที่น่าจะเป็นอันตรายต่อชีวิตหรือร่างกาย

(3) โดยการบังคับขู่เข็ญหรือข่มขืน

(4) การร่วมประเวณีระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป และรวมถึงการร่วมประเวณีหมู่ด้วย

(5) ร่วมเพศกับสัตว์หรือชำเราศพ

(6) ในลักษณะอื่นใดตามที่กำหนดในกฎกระทรวง

หรือหากเป็นห่วง เกรงว่าเยาวชนจะเกิดอารมณ์ทางเพศ (?) เมื่ออ่าน 4-5 บรรทัดนั้น หนังสือเล่มนี้หรือของสำนักพิมพ์นี้ ก็ไม่เคยจัดทำในรูปเล่มตามความนิยมของวัยรุ่นแต่ประการใด

แต่ที่สำคัญนอกเหนือจากนี้ คือทางสันติบาลใช้มาตรฐานใด ในการ 'ห้าม' ว่าจะให้หนังสือเล่มใดจำหน่ายหรือไม่ให้จำหน่าย (และเฉพาะในงานสัปดาห์หนังสือนี้ด้วย เพราะตอนนี้หนังสือเล่มดังกล่าวก็วางจำหน่ายตามร้านหนังสือทั่วไป ซึ่งควรจะมี พ.ร.บ.หนังสือที่จำหน่ายในงานระดับชาติอีกสักฉบับมั้ย) หากจะสั่งห้ามเพราะมีฉาก 'ร่วมเพศ' 4-5 บรรทัดดังกล่าวแล้ว ก็ควรที่จะมีกฎหมาย กติกา ที่เป็นลายลักษณ์อักษร มิใช่สั่งห้ามตามอำเภอใจ หรือตามมาตรฐานทางศีลธรรมของคน (ที่มีหน้าที่อ่าน) นั้นๆ (ใครก็ไม่รู้)

ไม่เช่นนั้น ก็จะเกิดปัญหาช่องโหว่ทางกฎหมาย ที่ทำให้มีการหาเหตุเข้าจับกุมสำนักพิมพ์ต่างๆ แบบไร้บรรทัดฐานได้เรื่อยไป

อย่าลืมว่าเรื่องเพศ ไม่ใช่แค่การมีเพศสัมพันธ์และการมีเพศสัมพันธ์ก็ไม่ใช่เรื่องลามกอนาจาร ที่น่ารังเกียจ จนต้องใช้อำนาจมาสั่งห้ามขายหนังสือที่มีฉากดังกล่าว

และที่สำคัญ เรื่องเพศสัมพันธ์มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์เท่านั้น การมาจับจ้องแต่เรื่องนี้โดยละเลยบริบทด้านอื่นๆ ของมนุษย์ไป จึงเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่งของหน่วยงานรัฐไทย!